Dansen tussen vreugde en verdriet

Dat is mijn schilderen, mijn passie, mijn liefde en mijn pijn. Bij gebrek aan papier tekende ik op het behang en niet zomaar een beetje. Grote koppen met krijt op de slaapkamermuur. Er was geen houden aan. Mijn ouders waren geschokt maar kregen toen plezier. De buren reageerden.

Het was ongebruikelijk maar toch vol lof. “Het meisje met de paardenstaart” antwoordde mijn moeder dan met enige trots. De leraar op ’t Catrien’ gaf me vaak negens en soms ook een tien voor tekenen. Hij smeekte me hiermee door te gaan, doorgaan met schilderen en tekenen. Hield Mijn hand vast totdat ik “ja” zei “maar weet nog niet wanneer”. Keek mij daarbij doordringend aan.

Vaak bleef ik voor een kunstzaak staan en keek dan naar binnen. Juweeltjes van Tubes verf. Al die prachtige kleuren, zou dat ooit voor mij weggelegd zijn? Zo vroeg ik me toen af. Dromerig stond ik te mijmeren voor de etalage. Toen kwamen de vriendjes. Verf leek van de baan.

Kinderen een, twee, drie, vier. Verf kwam er wel. Nu voor de bedjes en muren van de kinderkamers. Echter, pas bij het vijfde kind, een dochter, voelde ik al tijdens de zwangerschapeen drang om te gaan schilderen. En op een dag, ja hoor een doosje verf en een klein blokje papier. Het werden blauwe viooltjes in een bak voor het raam. Hartje winter. De passie was herboren. Kindje ging voor. Begonnen op de volksuniversiteit en vervolgens acht jaar aquarellessen bij het CKE dat was de stimulans die ik nodig had.  In die jaren ook vele cursussen buitenschilderen, model, portret en dans. Opleiding Arendonk afgerond . Ik schilder in aquarel, olieverf, gemengde technieken en acryl. Onderzoek graag wat er gebeurt met de verschillende soorten verf en verschillende dragers maar ik heb zeer zeker een voorliefde voor het werken op  papier. Neem alles in mij op wat er iedere dag weer is en ontstaat. En ik, ik blijf dansen, dansen tussen vreugde en verdriet.

Contact: mfrbierens@onsbrabantnet.nl